Snilli á markaðnum

Það er enn rúm vika eftir af Mars-mánuði og níu deildarleikir eftir hjá Liverpool en samt er maður strax farinn að hugsa til sumarsins og næsta tímabils. Þetta er því miður eitthvað sem maður er farinn að þekkja alltof vel sem stuðningsmaður Liverpool, á þessum tímapunkti er Liverpool nefnilega óþægilega oft að keppa að engu nema stoltinu og mögulega vonast til að tvær eða þrjár spilaborgir munu falla svo ákveðin markmið muni vonandi nást – fyrir utan kannski einstaka bikarkeppnir.

Maður er strax farinn að huga að því hvað Liverpool muni hugsanlega gera til að styrkja sig í félagaskiptaglugganum í sumar og byggja á mjög góðum en samt mjög slæmum árangri í vetur. Bikar kominn í hús, undanúrslit í öðrum og liði komið aftur í Evrópukeppni (þó það sé ‘bara’ Evrópudeildin) er klárlega eitthvað sem má líta jákvætt á, klárlega skref fram á við en árangur Liverpool í deildarkeppninni hefur verið svo langt frá því að geta einu sinni talist skítsæmilegur. Tvö skref áfram, eitt aftur á bak eða bara skref áfram og annað til baka?

Allavega þá rakst ég á grein í The Telegraph í dag þar sem þeir segja að Dalglish og Comolli muni fá 70 milljónir punda plús sölur á leikmönnum til að leika sér með í sumar ef liðið nær Meistaradeildarsæti en 50 milljónir punda plús sölur ef liðinu tekst það ekki. Sko til að byrja með þá trúi ég ekki í hálfa sekúndu að þeir viti eitthvað um það hvað Liverpool mun eyða miklum pening í sumar en þessi fjárhæð kæmi mér samt bara alls ekkert á óvart þó ég sé nokkuð viss um það að Liverpool (og örugglega mjög mörg önnur félög) vinni eftir einhverri ákveðinni tölu. Þú veist svona ca. hvar mörkin liggja og hvað sé það hámark sem þú getur eytt en að mestu sé þetta hugsað út frá hverjum félagaskiptum fyrir sig.

Gefum okkur það að Liverpool verði með um það bil 50-70 milljónir punda til að geta hugsanlega eytt í sumar (sem mér finnst mjög líkleg tala) eins og The Telegraph greinir frá. Blaðamaðurinn segir reyndar að sú fjárhæð muni fara í sjö nýja leikmenn – eitthvað sem ég held að verði ekki raunin hjá Liverpool. Sjö nýjir leikmenn myndi í raun þýða að Liverpool sem hefur fengið þessa leiktíð til að reyna að slípa saman alla þá leikmenn sem voru keyptir á síðasta ári myndi taka miklu áhættu á að fara bara aftur á byrjunarreit með því að kynna svo marga nýja leikmenn til leiks í einu.

50 milljónir punda er í sjálfu sér ekkert brjálæðislega há upphæð þegar manni dreymir um að Liverpool ætli að fara að kaupa leikmenn eins og Cavani og Hazard sem kosta langleiðina upp í þessa upphæð hvor fyrir sig en 50 milljónir punda yrði alveg nóg að mínu mati fyrir almennilega styrkingu í sumar EF Comolli og Dalglish verða snjallir á markaðnum í sumar.

Ég renndi í fljótu bragði yfir það hvaða leikmenn verða að öllum líkindum á markaðnum í sumar og eru klárlega kostir sem Liverpool gæti fengið á góðu (réttu) verði.

Helst ber að nefna þá Junior Hoilett, Salomon Kalou, Jefferson Farfan, Tranquillo Barnetta, Ivica Olic, Danijel Pranjic, Didier Drogba og Hugo Rodallega sem verða samningslausir í sumar. Þetta eru klárlega leikmenn sem gætu komið með aukin gæði í breiddina hjá Liverpool á næstu leiktíð.

Það er nú ögn meira spennandi listinn af leikmönnum sem verða samningslausir árið eftir og ættu að öllum líkindum að falla töluvert í verði í sumar.

Lassana Diarra, Jordi Alba, Fernando Amorebieta, Alvaro Dominguez, Esteban Granero, Fernando Gago, (Mario Gomez, Arjen Robben) Klaas-Jan Huntelaar, Shinji Kagawa, Marko Marin, Eren Derdiyok, Lewis Holtby, Nigel de Jong, Theo Walcott, Clint Dempsey, Moussa Dembele, Scott Sinclair, Moussa Sissoko, Ryad Boudebouz, Juan Manuel Vargas, Abel Hernandez, Jan Vertonghen, Gregory van der Wiel, Rasmus Elm, Dusan Tadic, Miralem Sulejmani og vafalaust fleiri flottir leikmenn verða pottþétt á markaðnum ef þeir framlengja ekki við sín lið á næstunni.

Það er ekkert sem að segir mér að Liverpool geti ekki notað flest alla þessa leikmenn, sem eins og ég segi fást líklegast á ‘réttu’ verði í sumar eða hugsanlega undir raunmætu verði sínu. Þau félög sem eru ekki af sömu ‘stærðargráðu’ og Liverpool ef þannig má að orði komast gætu neyðst til að selja leikmenn sína ef þeir vilja ekki framlengja. Staða Liverpool, eða annara félaga sem ætluðu sér að kaupa þessa leikmenn, yrði því nokkuð sterk enda geta þeir samið við leikmennina nokkrum mánuðum seinna og fengið þá frítt sumarið eftir.

Liverpool ætti líka að fylgjast vel með liðum eins og Real Madrid, Barcelona og Manchester City sem eru með ‘of mikið’ af góðum leikmönnum í sínum röðum og gætu hugsanlega neyðst til að losa sig við í sumar ef þeir eru ósáttir við lítinn spilatíma eða það er ekki lengur not fyrir þá í liðum sínum. Hljómar óspennandi en er það samt í rauninni ekki. Sami Khedira, Nuri Sahin, Mesut Özil, Seydou Keita, Ibrahim Affellay, Nigel de Jong, Adam Johnson og Emmanuel Adebayor gætu allt verið leikmenn sem eru taldir í minni hlutverkum í liðum sínum eða eitthvað á þann veg. Þarna mætti gera flott kaup!

Síðasti félagsskiptagluggi var greinilega ekki að gera sig. Miklum pening eytt en lítið skilað til baka. Það eru örugglega margir ekki á sömu skoðun og ég en mér finnst mannskapurinn sem Liverpool fékk til sín á síðasta ári alls ekki svo slæmur. Sumir hafa kannski ekki fótað sig eins vel og maður var að vonast til, aðrir eiga kaflaskipta leiki og aðrir skilað sínu mjög vel en þetta gæti hafa verið betra. Leikmennirnir sem slíkir voru að mínu mati mjög fínir kostir og ég skil í öllum tilfellum af hverju Liverpool ákvað að líta á þessa leikmenn með það í huga að kaupa þá – það sem truflar mig samt hvað mest er auðvitað það hve miklum fjármunum var eytt í vissa leikmenn, sbr. Downing og Carroll. Báðir að mínu mati mjög flottir leikmenn en ná líklega aldrei að skila einstaklingsframtökum sem verðskulda slíkan pening en í sigursælu og góðu liði gætu þeir alveg reynst þyngdar sinnar virði í gulli, því get ég trúað.

Ég tel að Comolli og hinir tölfræðinördarnir hjá Liverpool séu ekki að fara að breyta sínum hugsjónum, þ.e.a.s að Liverpool mun halda áfram að leita að “value for money” í gegnum tölfræðina. Persónulega held ég að það sé ekkert það yrði ekkert svo slæmt. Síðastliðið sumar virtist það vera stefna Liverpool að fá inn leikmenn í sínar raðir sem voru að skapa mörg færi og í sjálfu sér hefur það svínvirkað, liðið er að eiga fullt af fínum færum í hverjum leik og ekki að sakast við það. Vandamálið liggur fyrst og fremst í slakri marknýtingu, fullt af færum og skotum en fá mörk. Þarna held ég að tölfræðinördarnir munu reyna að leita að ‘bestu kostunum’ til að stærðfræði jafnan þeirra muni ganga upp.

Leikmenn sem hafa lag á sér að vinna vel í teignum og klára mörk, þarna held ég að áherslur Liverpool í sumar muni einna helst koma til með að liggja. Ef við skoðum þá framherja sem eru yfirleitt með mjög góða skot/færanýtingu þá fæ ég fyrst upp í hugann leikmenn eins og Klaas-Jan Huntelaar, Dimitar Berbatov, Yakubu, Giuseppe Rossi, Steven Fletcher, Ricky van Wolfswinkel, Roberto Soldado eða minn blautasti draumur í framlínu Liverpool, Mario Gomez. Nú er ég ekki að segja að þessir leikmenn séu endilega þeir sem Liverpool muni skoða eða reyna að fá en þarna er listi af hugsanlegum framherjum sem eru með mjög góða færanýtingu og gætu gert gæfu muninn í liði sem skapar sér svona mörg færi og stór hluti af þessum leikmönnum er líklega falir fyrir rétt verð í sumar (nema þá kannski Gomez sem ég reikna fastlega með að verði áfram í Bayern). Sömuleiðis væri kannski reynt að bæta enn fleiri mörkum á kantinn eða miðjuna og því reynt að finna leikmenn í þær stöður sem búa til slatta af færum en eru líka með ágætis nýtingu.

Það er mikilvægt sumar framundan hjá Liverpool og nú fer maður fram á að fá að sjá snilli manns eins og Damien Comolli á leikmannamarkaðnum. Hann hefur gert fínt í að tryggja Liverpool leikmenn eins og Luis Suarez, Sebastian Coates, Jose Enrique, Craig Bellamy og Charlie Adam á eða undir markaðsverði (en því miður hafa einhverjir þeirra ekki kannski gert þann gæfumun sem maður vonaðist eftir) en borgað langt yfir réttmætt verð fyrir leikmenn eins og Stewart Downing og Andy Carroll (sumir gætu flokkað Henderson í þennan flokk en ég kýs að líta á hann svona tiltölulega mitt á milli, það á betur eftir að koma í ljós á næstu árum). Sem sagt, fyrst og fremst þá vil ég fá að sjá Liverpool versla klókt og vel í sumar – hvað menn heita, hvar þeir spila eða hvernig þeir líta út skiptir mig engu máli svo lengi sem þeir eru keyptir á góðu verði og koma til með að færa eitthvað gott inn í liðið!

Fer Suarez að hrökkva í gang?

Það hafa verið ágætir síðustu dagar og leikir hjá Luis Suarez. Það byrjaði á tveimur stoðsendingum í flottum sigri á Everton um miðja síðustu viku og hann fylgdi því eftir síðustu helgi þegar hann skoraði frábært mark gegn Stoke, mark sem ég held að sé líklega bara það flottast sem Liverpool hefur skorað í vetur (allavega svona í fljótu bragði).

Dirk Kuyt hældi samherja sínum og sagði að nú væri stutt í að mörkin frá honum muni koma í meira magni og Kenny Dalglish sagði að hann vorkenndi mótherjum Liverpool eftir að Suarez sagðist vera hæst ánægður hjá félaginu og vilji framlengja samning sinn við félagið.

Luis Suarez er líklega besti sóknarmaðurinn í liði Liverpool og svei mér þá ef hann er ekki bara líka einn besti leikmaðurinn í Úrvalsdeildinni. Ég hef alltaf haft ákveðnar taugar til Ajax og fylgst örlítið með gangi mála hjá þeim, Suarez fannst mér vera frábær hjá þeim. Í raun var hann bara nokkrum númerum of stór fyrir hollensku deildina, þá ekki á þá leið að hann gat bara skorað mörg mörk þar (sbr. Kezman og Afonso Alves) heldur sá maður að þarna var yfirburða leikmaður á ferðinni, leikmaður sem gæti hugsanlega spilað enn betur í betri liðum og í öðru umhverfi.

Ég var samt alltaf smá ,,sceptical” varðandi Suarez, sérstaklega eftir og í kringum Heimsmeistaramótið árið 2010 þegar það var talað um hátt í 40 milljóna punda verðmiða á honum. Ég vissi að hann væri mjög góður leikmaður en ég hafði vissar efasemdir um hann í Englandi og fannst hann að vissu leyti eiga eftir að sanna sig á ögn stærra sviði en í hollensku deildinni – hann hafði samt vissulega átt frábært HM og fleiri leiki með Úrúgvæ. Fyrir 40 milljónir punda, eins og Ajax átti að hafa viljað eftir HM, þá hefði ég persónulega viljað sjá Liverpool horfa annað – eftir á að hyggja þá er ég guðs lifandi feginn að ég hafi engu fengið að ráða um það!

Síðan að Suarez kom til Liverpool fyrir rétt rúmlega ári síðan þá hefur hann verið á vörum allra knattspyrnuunnenda, því miður ekki bara fyrir heimsklassa hæfileika í fótbolta heldur líka vegna ýmissa umdeildra mála sem maður nennir ekki að fara neitt út í. 9 leikja bann og skaddað mannorð (bæði sem persóna og leikmaður) hefur setið í honum undanfarið. Ég held að á því leikur enginn vafi, þetta hafa verið erfiðir mánuðir hjá Suarez – sem ég held að sé ævinlega þakklátur Liverpool og stuðningsmönnum þess fyrir allan þann styrk og stuðning sem hann hefur fengið í gegnum allan þennan rússíbana.

Suarez hefur síðan hann kom úr banninu átt nokkrar frábærar rispur, skorað nokkur mörk og spilað mjög vel í sumum leikjum. Það var samt ekki fyrr en núna í leikjunum gegn Everton og Stoke sem mér fannst hann fara að vera sjálfum sér líkur. Það er kannski bara ég sem finnst það en þarna var í fyrsta skipti í nokkurn tíma sem mér fannst hann líkjast Suarez sem maður sá hjá Ajax.

Hann virðist vera að fá sjálfstraustið aftur. Leikmaður eins og Suarez þrífst á sjálfstrausti, hann hefur bullandi hæfileika en það sem gerir hann svo frábrugðinum öðrum góðum leikmönnum er þessi sérstaki ,,x-factor” sem gerir honum kleift að gera eitthvað stórkostlegt þrátt fyrir að hafa gjörsamlega ekkert í höndunum til að eiga að geta gert slík. Það er það sem einkennir heimsklassa leikmenn frá þeim góðu. Sjáum bara mörkin sem hann hefur skorað á ferlinum (og mark hans gegn Stoke er gott dæmi um það og hvað þá markið hans gegn Sunderland í fyrra) sýnir að ef hann hefur 100% trú á því sem hann er að gera þá tekst honum að gera ótrúlega hluti. Langskot fyrir utan teig, vítaspyrnur á erfiðum augnablikum, gera varnarmenn að fífli, vippa úr skrítnum færum og skora lagleg mörk, þetta getur Suarez gert þegar hann hefur trú á því.

Því miður, þó hann hafi oft átt frábæra leiki þá hefur mér oft fundist eins og hann hafi ekki fyllilega trú á því sem hann er að gera. Jú, hann reynir áfram erfið skot og tekur  ”risky” ákvarðanir en mér finnst maður oft sjá að hann er ekki alveg 100% með trúnna á að hann geti klárað þetta. Hann hefur verið mjög góður hjá Liverpool en ég veit að hann á töluvert meira inni.

Síðustu tveir leikir hafa að mínu mati verið mjög jákvæðir og hef ég núna bullandi trú á því að Suarez er farinn að finna sinn leik og sjálfstraust sitt aftur. Hann kúplar núna í 5.gír og klárar leiktíðina á fullri keyrslu, það byrjar í kvöld þegar hann skorar gegn QPR!

Too many changes in the line up?

The main talking point regarding Liverpool Football Club this season (well, apart from that whole Suarez vs. Evra case) is the teams lack of goals. So many chances, so many shots, so much possession – yet, no more than 57 goals in all competitions (27 of them in cup competitions and 30 in the Premier League).

57 goals in 37 games is just awkwardly low, especially when you look at all those chances the team has been creating the whole season. Since January last season and for the reminder of that season, Liverpool played 23 games and scored 35 goals. The average of 1.52 goals per game last season compared to the average of 1.54 goals per game this season.

I might be wrong but I do think this season Liverpool have been creating more and even better chances for themselves yet they just can’t seem to finish it and score goals. There might be few reasons why Liverpool’s goalscoring hasn’t been as good this season as we would have liked to hope. Suarez’ lengthy ban and Gerrard’s injury setback spring to my mind.

Since last years January, Liverpool has spent over £100 millions on nine new players. Seven or eight of them has been an important part of the team this season. So many new players, not to mention “key players”, being put in the same side in only a years time might have been the main source of this goal scoring problem.

I’m not saying Liverpool bought bad players, far from it (I’m still quite pleased with the team signings the past year or so, although I hoped some players would have done more by now), but so many changes in the team might have had some disturbing influences on the team. The team, with a big spine of newly signed players, has showed us some brilliant football and created a lot of chances yet the team seems to lack something which I think is only temporary. The players might still be settling in and getting used to playing with each other, which might result in some bad/wrong movements in and around the box.

Most of Liverpool’s goals during the latter half of last season was pretty “simple”. Direct attacks, pass and move into channels (we have also seen that this season) yet the main difference between that season and this is lack of players coming late in the box (or being in the box for that matter) to get those tap ins. Just look at the goals the likes of Dirk Kuyt, Maxi Rodriquez and Luis Suarez scored last season – so many of them were those “ugly, tap in” goals which unfortunately the team seems to be lacking this season.

I thought the ‘partnership’ involving Maxi, Suarez and Kuyt last season was extremely good. They seemed to have good understanding between them, moved the ball nicely between them and mostly their movement in and around the box was great (just look at all those tap ins that season). This season, Liverpool has undoubtedly better squad than last season, which might have resulted in less playing time for certain players – unfortunately that means we’ve rarely seen this Kuyt-Suarez-Maxi combination.

Seeing how the goals just won’t come for Liverpool when playing the likes of Andy Carroll and Stewart Downing (who, in my opinion haven’t done all bad this season but clearly they haven’t been scoring enough) I find it quite strange and even frustrating why Kenny Dalglish hasn’t ‘gone back to the basics’ of last season and tried that Kuyt-Suarez-Maxi partnership again. Surely it must be worth a try, no?

Reynslan eða ferskleikinn?

Það skiptast á skin og skúrir hjá stuðningsmönnum Liverpool þessa dagana. Liðið bindur enda á titlaþurrð sína þegar baráttuglatt lið Cardiff var lagt að velli í úrslitum Deildarbikarsins og stuðningsmenn félagsins í skýjunum, skeifan var þó ekki lengi að snúast við því um síðastliðna helgi beið liðið lægri hlut í 6 stiga deildarleik gegn Arsenal og kom Liverpool í fremur óþægilega stöðu fyrir baráttuna um sæti í Meistaradeildinni.

Eina stundina brosir maður hringinn og sér fram á mjög góða tíma það sem eftir lifir þessa tímabils en þá næstu er maður algjörlega á annarri skoðun og að drukkna úr neikvæðni. Enn einu sinni er það rússíbanareið að halda með Liverpool og þetta stöðuga áreiti á milli góðra og slæmra tilfinninga getur tekið alveg helvíti mikið á taugarnar!

Eins og áður segir er staða Liverpool í baráttunni um fjórða sætið í deildinni, sem gefur þátttökurétt í Meistaradeildinni á næstu leiktíð, mjög óþægileg. Liverpool situr eins og er í 7.sæti og er tíu stigum frá 4.sætinu en á þó leik til góða, þetta er fremur óþægileg staða og tíu til sjö stiga munur getur reynst vera risastór hindrun sem liðið þarf að yfirstíga. Margir vilja meina að nú sé 4.sætið farið og vonir Liverpool á því að spila í Meistaradeildinni á næstu leiktíð séu algjörlega týndar og tröllum gefnar – ég er bara alls ekki á þeirri skoðun.

Tíu stig, sjö stig ef Liverpool vinnur leikinn sem það á til góða, er helvíti stórt bil en ef það er eitthvað sem þetta tímabil hefur kennt manni þá er það að úrslit leikja í vetur geta verið algjörlega óútreiknanleg. Tottenham, sem virtist vera komið í þá stöðu að gulltryggja 3.sæti deildarinnar fyrir ekki svo löngu síðan, eru nú aðeins fjórum stigum á undan Arsenal eftir síðustu tvær umferðir og liðin sem eru í þessari hörðu baráttu um 4.sæti.

Í þessari stöðu þá hafa vaknað upp ýmsar vangaveltur varðandi framhaldið af þessu tímabili hjá Liverpool. Hvað skal gera og hverjum skal spila?

Daniel Agger meiddist fyrir ekki svo löngu síðan og er allt útlit fyrir að hann verði frá í mánuð eða meira og í síðasta leik var það Jamie Carragher sem leysti stöðu hans af hólmi. Það fór ekki betur en svo að hann gerði sig sekan um tvö dýrkeypt mistök, eða kannski er réttara að segja rangar ákvarðanir, í leiknum gegn Arsenal og því hafa vaknað upp spurningar hvort að nú sé ekki rétti tíminn til að gefa hinum efnilega Sebastian Coates tækifæri í byrjunarliðinu.

Ég hef mikla trú á Coates og er mjög spenntur fyrir framtíð hans hjá Liverpool (og í fótboltanum yfir höfuð), hann hefur leikið fjölmarga leiki með Nacional í efstu deildinni í Úrúgvæ, hefur leikið nokkra leiki með Liverpool á þessari leiktíð og hann var mikilvægur partur í varnarlínu Úrúgvæ sem urðu Suður-Ameríkumeistarar síðastliðið sumar og var jafnframt valinn besti ungi leikmaður mótsins (ath. á því móti voru leikmenn eins og Neymar, Lucas Moura, Pastore og Ganso, sem margir telja á meðal efnilegustu leikmanna í heiminum). Reynsla hans á mótinu gaf honum tækifæri á að spila á móti leikmönnum eins og Carlos Tevez, Sergio Aguero, Alexis Sanchez, Angel Di Maria og síðast en ekki síst, Lionel Messi – þessum mönnum hélt hann í skefjum!

Það er því ekki eins og Coates sé óreyndur strákur og væri að fara að stinga sér í djúpa enda laugarinnar án armkúta. Hann er með tiltölulega mikla reysnlu (ekki neina sé reynsla hans samanborin við reynslu Carraghers!) og hvað það varðar þá ætti hann að vera tilbúinn í þetta stökk. Ég væri persónulega mjög mikið til í að sjá hann sprikla með aðalliðinu í einhvern tíma og sjá hvernig hann stæði sig þar nokkra leiki í röð (ef hann stæði sig í þeim fyrsta þar að segja). Stærsta spurningarmerkið hvað hann varðar að mínu mati er það hvort hann sé kominn með það góðan skilning við aðra varnarmenn liðsins og hvort ensku kunnátta hans sé orðin nógu góð til að hann geti átt gott samskipti við samherja sína í vörninni.

Aðrir leikmenn, helst ber þá að nefna Charlie Adam og Stewart Downing, hafa þurft að sæta mikillar gagnrýni vegna frammistaðna sinna í vetur og eru margir farnir að kalla eftir því að gefa öðrum leikmönnum tækifæri á þeirra kostnað. Liverpool kallaði Jonjo Shelvey úr láni í kjölfar meiðsla Lucas en hann var búinn að eiga frábæra leiki fyrir Blackpool í 1.deildinni þar sem hann var á láni. Hann hefur spilað nokkra leiki fyrir Liverpool síðan, í flestum tilfellum hefur hann komið inn á sem varamaður, og sýnt ágætis takta og opnaði meðal annars markareikning sinn fyrir félagið í bikarleiknum á móti Oldham í upphafi þessa árs.

Allt bendir til að Jonjo muni fara aftur á lán í vetur ef Steven Gerrard verður klár fljótlega og persónulega held ég að það verði bæði frábært fyrir hann og Liverpool því hann mun þá líklega fá stærra hlutverk og fleiri spilamínútur þar en hjá Liverpool – þó hann myndi fá tækifæri í byrjunarliðinu hjá Liverpool. Ég hef mikið álit á honum og hef mikla trú á að hann muni ná langt í fótboltanum, hins vegar þá er ekki að ástæðulausu af hverju hann er ekki að spila meira hjá Liverpool – hann er einfaldlega bara ekki eins góður (enn sem komið er) og Steven Gerrard, Charlie Adam, Jordan Henderson og Jay Spearing. Ég væri vel til í að sjá hann fá einhverja leiki hjá Liverpool en tel að best væri fyrir alla aðila ef hann færi í 1.deildinni og fengi meiri reynslu þar áður en hann myndi snúa aftur til Liverpool fyrir næstu leiktíð.

Svo er það nafn sem líklega stór hluti stuðningsmanna Liverpool bíður spenntur eftir að sjá á leikskýrslu hjá Liverpool. Raheem Sterling. Sautján ára gamall sóknarsinnaður kantmaður sem Liverpool fékk frá QPR fyrir tveimur árum og miklar vonir eru bundnar við. Ég hef fylgst vel með þessum strák og tel hann vera mest spennandi leikmanninn sem Liverpool hefur haft í unglingastarfi sínu í mörg, mörg ár. Þessi strákur er alvöru, ekki spurning. Hann getur spilað á báðum köntunum, í holunni og jafnvel í framlínunni. Hann hleypur eins og byssukúla, er með frábæra boltatækni, góður í að skapa mörk og færi. Allt þetta er frábært að hafa í vopnabúri sínu en það sem mér finnst aðskilja hann frá jafnöldrum sínum (og mörgum eldri leikmönnum) er fótboltaheili hans. Oft sér maður smávaxna leikmenn sem byggja leik sinn upp á miklum hraða vera með mjög takmarkaða “fótboltahugsun”, hlaup upp vænginn, reynt að taka menn á og svo bara skot eða boltanum bara sparkað inn í boxið. Þetta er ekki málið með Sterling, hann virðist hafa góðan leikskilning og sér oft leiðir sem maður reiknar ekki með að 17 ára strákur muni sjá.

Það leikur á því enginn vafi að Sterling er alltof góður fyrir unglingaliðið sem samanstendur af leikmönnum yngri en átján ára og hann stundum virðist hann líka vera númeri of stór fyrir varaliðið, það er því spurning hvort það ætti ekki að gefa honum tækifæri á að spila á stærra sviði – hvort sem það yrði á Anfield eða hjá liði í einhverri af neðri deildunum. Persónulega held ég að Liverpool myndi hagnast meira á því að halda honum hjá sér í einhvern tíma í viðbót áður en hann yrði lánaður – hann er nú einu sinni bara sautján ára gamall, og á mikið eftir ólært sem fótboltamaðurinn Raheem Sterling og manneskjan Raheem Sterling.

Ég horfði á varaliðsleik Liverpool og Everton núna um daginn. Þar var einn maður sem stal senunni og (já, þið giskuðuð rétt) það var Raheem Sterling. Everton stillti upp mjög sterku liði sem innihélt marga menn sem spilað hafa með aðalliði þeirra (helst ber að nefna Phil Jagielka, Jack Rodwell, Ross Barkley ofl.) en sá sem stal senunni og virtist vera bara langbesti leikmaðurinn á vellinum var títtnefndur Sterling. Hann lék sér bara að leikmönnum Everton og var óheppinn að skora ekki eitt eða tvö mörk í þessum leik. Ef það var eitthvað sem að gaf manni til kynna að þessi strákur eigi að fá tækifæri þá var það þessi leikur, hann gaf þessum reyndu aðalliðsmönnum Everton bara ekkert eftir og var ekki að sjá að hann væri aðeins 17 ára gamall. Hann hefur nokkru sinnum ferðast með aðalliðinu í leiki og í nokkur skipti hefur hann tekið þátt í upphitun liðsins fyrir leiki, er ekki kominn tími til að gefa honum tækifærið á að komast allavega á bekkinn og vonandi gefa honum nokkrar mínútur í kjölfarið?

Auk þessara þriggja stráka þá eru auðvitað ungir leikmenn eins og John Flanagan og Jack Robinson sem stálu senunni á síðustu leiktíð og tóku þátt í nokkrum stórum leikjum með aðalliðinu og stóðu sig frábærlega. Bakverðirnir eru engin vandræðastaða hjá Liverpool og því kannski erfiðara, og í raun kannski bara óþarft, að koma þeim í liðið þessa stundina en þeir eru frábærir leikmenn til að hafa þarna í kringum hópinn þegar þess þarf, maður veit að það má stóla á þá. Auk þess eru nokkrir leikmenn sem hafa verið að heilla í varaliðinu undanfarið og gætu kannski verið að þrýsta aðeins á að fá tækifæri með aðalliðinu, þá koma helst leikmenn eins og Stephen Sama, Andre Wisdom, Adorjan, Suso, Conor Coady og Nathan Ecclestone upp í hugann á mér. Ég er hins vegar ekki viss um að neinn þessara stráka séu klárir, eða hreinlega bara orðnir nógu góðir, til að vera í aðalliðshópi Liverpool.

Er þetta eitthvað sem Liverpool ætti að leitast eftir að gera núna, athuga hverjir hafa það sem þarf til að “make-a” það í aðalliðinu, kannski þá á kostnað 4.sætisins, eða ætti liðið að halda sig við reyndari leikmenn liðsins og bíða með hitt um stund?

Liverpool og listin að skora mörk

Að vera stuðningsmaður Liverpool getur verið ótrúlegur rússíbani. Eina stundina rignir í nefið á manni en þá næstu getur maður verið lamaður af pirring, sjálfsvorkun og almennum leiðindum. Já, skap og geðheilsa stuðningsmanna Liverpool líklega jafn óútreiknanlegt og íslenska veðrið, það skiptast stöðugt á skyn og skúrir.

Í miðri viku brostu líklega flest allir stuðningsmenn Liverpool allan hringinn þegar liðið vann Manchester City á útivelli í fyrri viðureign liðanna í Deildarbikarnum en í dag hefur brosið breyst í skeifu eftir jafntefli gegn Stoke. Ég var næstum búinn að skrifa “tap gegn Stoke” en áttaði mig á því að það var ekki raunin, manni líður samt alveg eins og maður hafi verið að upplifa þvílíkt svekkjandi tap og því meira sem maður hugsar um það þeim mun verra verður það. Í dag tapaði Liverpool klárlega tveimur mikilvægum stigum, þau stig hefðu skotið Liverpool fyrir ofan Arsenal í bili og bilið á milli Liverpool og Chelsea hefði haldist það sama. Enn einu sinni tapar Liverpool mikilvægum, og oft á tíðum gefins, stigum í heimaleikjum sínum. Sjö jafntefli í ellefu heimaleikjum, je minn hvað það er lélegt!

Hið óvinnandi vígi Anfield virðist aðeins sjá til þess að mótherjar Liverpool ná ekki að brjóta það niður en á móti gengur ekkert hjá Liverpool að svara fyrir sig og brjóta niður mótherja sína. Það sem gerir þetta alveg extra fúlt er það að Liverpool er í sjálfu sér ekki að spila illa á heimavelli. Liðið á helling af skotum, dóminerar á boltanum og stjórnar vel flestum leikjum en allt kemur fyrir ekki og ekki vill boltinn í netið, nema þá aðeins til að jafna leiki eða til þess eins að gefa mótherjunum kraft og næla í þeirra mark sem dugar þeim oft til jafnteflis.

Vandamálið liggur í fremstu víglínu Liverpool, á því liggur bara ekki nokkur vafi. Vörnin er eins og kínamúrinn, miðjan heldur boltanum vel og skapar oft fín færi en sóknin er vandamálið. Hrókarnir í framlínunni bara geta ómögulega komið boltanum í netið og því miður er bara alls ekki að koma nóg frá miðjumönnunum heldur. Markaskorun Liverpool er ábótavant og það rosalega. Eins skrítið og það nú er, það er nú ekki svo langt síðan að Liverpool (með veikari leikmannahóp en í dag) virtist geta skorað af vild. Maxi dældi boltanum í netið eins og heimsklassa framherji leik eftir leik, Dirk Kuyt var iðinn við kolann og sama má segja um Luis Suarez, Raul Meireles og einstaka mörk frá Andy Carroll. Það var bara eins og leikmenn Liverpool gátu skorað af vild, stórsigrar hér og þar litu dagsins ljós og allt leit vel út.

Í sumar var bætt í sköpunargáfurnar á miðjunni og köntunum, aukinn hraði kominn í liðið og spilamennska liðsins batnað síðan þá. Þó svo að Liverpool hafi skorað af vild á seinni hluta síðustu leiktíðar þá var spilamennskan ekki alltaf stórkostleg og liðið ekki eins dóminerandi í leik sínum og það er kannski í dag. Liðið var hins vegar mun meira “ruthless” og beinskeyttari í sóknarleik sínum, það var meira um það að mínu mati að nýta hápressuna og keyra hratt á mótherjann. Það sem var best á síðustu leiktíð og hefur bara engan veginn skilað sér í vetur er hve grimmir leikmenn Liverpool voru í seinni bylgjum og í fráköstum. Skoðum bara t.d. mörkin sem komu frá Dirk Kuyt og Maxi á síðustu leiktíð, þetta voru mest allt fráköst eða skot rétt fyrir framan marklínuna. Menn hentu sér á boltann, mættu í hlaupin og vildu koma boltanum í netið, allir vildu skora. Því miður hef ég bara ekkert verið var við þetta í vetur og ekki er Liverpool að gera heldur vel í að nýta vítaspyrnur sínar!

Ég held að það var ekki fyrr en í FA-bikarleiknum gegn Oldham sem mér fannst ég loksins vera var við einhverja almennilega hættu úr seinni bylgju í sókn hjá Liverpool, það var þegar Jonjo Shelvey og Steven Gerrard hlupu í gegnum hvorn annan til að geta stýrt boltanum í netið í markinu sem Shelvey skoraði. Jú, þegar ég skrifa þetta þá man ég eftir einhverju marki sem ég held að Bellamy hafi skorað úr seinni bylgju eða frákasti. Það er alltof, alltof sjaldan sem maður sér þetta ekki í leikjum Liverpool í vetur. Sóknarleikurinn er oft á tíðum alltof fyrirsjáanlegur. Ef Suarez tekur ekki varnarmenn á og kemur sér í færi, einhver nær að skalla boltann í netið eftir hornspyrnu eða Bellamy gerir eitthvað spennandi þá er bara eins og Liverpool geti ekki skorað. Fyrirgjafir utan af kantinum rata aldrei á leikmenn Liverpool því það er aldrei neinn í teignum, einstaka sinnum sér maður Andy Carroll í boxinu en hann er þá oft eini leikmaðurinn sem stendur þar og oft bara með heila varnarlínu á sér því næsti leikmaður Liverpool er langt fyrir utan teig þar sem það eru oft 3-5 leikmenn að bjóða sig en enginn virðist hafa áhuga á því að hlaupa inn í boxið. Í dag gegn Stoke var þetta helsta vandamálið, það var bara aldrei neinn í teignum. Eini framherjinn í fyrri hálfleik, Dirk Kuyt, var alltaf staddur úti á miðjum velli eða á kantinum og enginn maður í boxinu, er eitthvað skrítið að Liverpool skuli ekki skora mörk?

Liverpool á ekki lata framherja. Carroll, Suarez, Bellamy og Dirk Kuyt eru mjög vinnusamir og maður getur ekki sakað þá um fyrir að reyna ekki en mikið fer það stundum í taugarnar á mér þegar báðir framherjarnir eru mættir langt niður á völlinn og eiga langt ferðalag fyrir höndum áður en þeir komast inn í teiginn. Þetta finnst mér hægja oft rosalega á spili Liverpool, kantmenn geta ekki komið boltanum fyrir á fyrsta tempói og ef þeir ná því þá er oft eins og áður segir, bara einn maður í boxinu og enginn tilbúinn í að koma í seinni bylgjuna.

Ég man þegar menn hrósuðu Arsenal fyrir að spila frábæran fótbolta þó þeir næðu ekki þeim árangri sem þeir vildu og leikstíl þeirra var oft lýst sem “að þeir væru að reyna að spila boltanum inn í netið”, ég gæti ekki fundið betri lýsingu á stöðunni hjá Liverpool í dag. Þetta er bara nákvæmlega þannig. Úti á velli spilar liðið frábærlega, stutt og flott spil, hraði og margir menn taka þátt í að dreifa boltanum en allt fer til fjandans þegar það þarf að reyna að koma boltanum í netið. Það virðist vanta þetta fræga “drápseðli” í leik Liverpool, eitthvað sem maður man svo rosa vel eftir frá tíma Rafa Benítez með Liverpool.

Lið Liverpool undir Rafa Benitez, þegar það var upp á sitt besta allavega, var þannig að það var mun meira “direct” í sóknarleik sínum. Gerrard var alltaf mættur í sóknarleikinn, ýmist sem fremsti maður eða í seinni bylgjuna á meðan að Torres lúrði á varnarmönnunum og kantmennirnir voru duglegir að sprengja inn á miðjuna. Það var mun meiri áreiðni í sóknarleiknum, ekki alltaf fallegur fótbolti en þegar Liverpool sótti þá sótti það af krafti og virtist reyna að hafa það stutt og hnitmiðað, svona ekki ósvipað og það var á seinni hluta síðustu leiktíðar. Ef mótherjarnir sofnuðu á verðinum þá kom Liverpool hratt á þá og refsuðu, svona ekki ósvipað og lið eins og t.d. Spurs og Man Utd hafa verið að gera vel í vetur.

Vonandi getum við fengið að sjá Liverpool aftur sækja af meiri áræðni og krafti á mótherja sína, liðið er fullt af flottum leikmönnum sem geta sótt þannig upp völlinn og það þarf að ná að virkja þá í þannig leik. Ég myndi allan daginn skipta á því að Liverpool myndi hætta að dóminera leiki sína og ná þess í stað færri en hættulegri sóknum. Þessi aðferð að spila sig í gegnum allt og alla er ekki að skila Liverpool árangri þessa stundina og því um að gera að prófa nýjar áherslur og reyna að koma mótherjunum í opna skjöldu. Ég er ekki á því að Liverpool sé í vandræðum með markaskorun bara af því þeir eru með lélega sóknarmenn, ég held einfaldlega að það sé bara ekki nægilega mikil gredda í liðinu!

Mikið anskoti vona ég að Liverpool geti farið að skora aftur að vild…

Er kaupstefna Liverpool að skila sér?

Ef það er eitthvað sem ég þreytist aldrei á að velta mér upp úr eða skrifa um þá er það félagsskipti, vangaveltur um leikmenn og hinar og þessar aðferðir hjá félögum þegar kemur að kaupum og sölum á leikmönnum.

Fyrir rúmu ári síðan var Damien Comolli ráðinn inn í glænýja stöðu hjá félaginu og að stóru leyti bara nýja stöðu sem ekki hefur oft sést í enskri knattspyrnu og þykir, eða þótti allavega, frekar umdeild. Stór hluti af starfi Comolli hjá Liverpool er að vera með yfirumsjón yfir útsendurum félagsins sem leita út um allan heim að leikmönnum fyrir félagið og hann er maðurinn sem velur út einhverja ákveðna leikmenn sem hann telur að henti liðinu og ráðfærir sig við Kenny Dalglish, knattspyrnustjóran, áður en farið er í viðræður við önnur félög og leikmennina sjálfa.

Þessi lýsing hljómar, að mínu mati, mjög áhugaverð og spennandi. Þetta er kerfi sem fyrirfinnst í mörgum öðrum íþróttum og er mjög algengt í öðrum deildum í fótboltanum. Það virðist sem skoðanir á þessu kerfi séu mjög skiptar, einhverjir geta haldið því fram að með þessu ertu að taka völdin af knattspyrnustjórunum en aðrir, þar á meðal ég, líta á þetta þannig að þetta sparar knattspyrnustjórunum mikla og erfiða vinnu. Ég lít á þetta þannig að þeir fá því meiri tíma til að einbeita sér að liðinu og árangrinum á vellinum en finnist þeim þeir þurfa að styrkja ákveðnar stöður þá koma þeir þeim skilaboðum áleiðis til yfirmanna knattspyrnumála hjá félagi sínu, eins og þá í tilfelli Liverpool þá myndi Dalglish ræða við Comolli, og greina honum frá því að hann vilji fá nýjan leikmann í eina stöðu. Þá skoðar yfirmaður knattspyrnumála stöðuna, ræðir við útsendarana og þeir finna í sameiningu nokkra góða kosti sem þeir síðan líta betur á og ráðfæra sig við knattspyrnustjóran, ef honum líst svo á þessa leikmenn þá geta þeir fylgst enn betur með þeim og tekið svo ákvörðun. Read the rest of this entry »

Framlínan – þarf að eyða meira í hana?

Árið 2011 er að klárast og hefur það verið afar áhugavert hjá Liverpool. Eigendaskipti, réttarhöld, skelfileg úrslit, frábær úrslit, Roy Hodgson rekinn, Kenny Dalglish tekur aftur við stjórn félagsins og mörg stór leikmannakaup og sölur. Liverpool sló á sama deginum tvö félagsmet þegar Luis Suarez og Andy Carroll voru keyptir á 23 og 35 milljónir punda, 58 milljónir punda fyrir tvo framherja – slíkt hefur bara ekki sést hjá Liverpool áður.

Þegar maður kaupir framherja fyrir næstum sextíu milljónir punda þá hlýtur maður að fá þvílíkt magn af mörkum er það ekki? Tja, það hefur allavega ekki verið staðreyndin hjá Liverpool í þessu tilfelli, Carroll og Suarez hafa samanlagt skorað 17 mörk á árinu 2011 (fimm og tólf) sem er auðvitað ekki viðunandi fyrir framherjapar upp á 60 milljónir punda. Það geta verið margar ástæður fyrir því að árangurinn hafi ekki verið betri en þetta – mæli með að allir lesi pistlana á Kop.is ef það hefur ekki verið lagt í það nú þegar, þeir fara vel í óheppni Liverpool og slíkt. Bætum við þetta mörkunum frá hinum tveimur framherjum Liverpool á árinu 2011, Dirk Kuyt og Craig Bellamy, þá bætast 15 mörk í jöfnuna. 32 mörk frá fjórum framherjum á einu ári – að mínu mati er það svívirðilega lág tala hjá jafn mörgum leikmönnum í jafn stóru liði. Þessi tala hækkar nú ekki neitt rosalega heldur þó maður hendi líka inn þessum fjórum mörkum frá Torres fyrir Liverpool á þessu ári.

Robin van Persie, að mínu mati besti framherjinn í Úrvalsdeildinni, er til að mynda búinn að skora fleiri mörk á árinu 2011 en allir framherjar Liverpool til samans. Þó Persie sé auðvitað frábær leikmaður og allt það þá get ég ekki á nokkurn hátt komist á þá skoðun að hann eigi að vera betri en þessi fjórir framherjar Liverpool til samans – hvað þá að leikmaður eins og Yakubu skuli vera kominn með fleiri deildarmörk en allir núverandi framherjar Liverpool til samans á þessari leiktíð!

Ég ætla ekki að segja að framherjar Liverpool séu lélegir eða séu að spila eitthvað mjög illa, það er ekki þannig. Þeir eiga oft frábæra leiki en einhverja hluta vegna vill boltinn ekki í netið og ekki er hægt að ásaka þá um að reyna ekki að skora. Þetta er klárlega stærsti veikleikinn í liði Liverpool. Vörn liðsins er líklega ein sú allra sterkasta í deildinni, miðjan hefur yfirleitt alltaf verið fremur traust og dugleg að skapa færi en mörkin koma bara ekki og það hlýtur maður svolítið að skrifa á framherjana ekki rétt?

Nú er félagsskiptaglugginn að opna aftur um helgina og eru margir stuðningsmenn Liverpool sem vilja að Liverpool reyni að fá inn nýjan framherja í þeim glugga. Ég er einn þeirra sem vill að félagið muni skoða það alvarlega að fá inn nýjan framherja og helst ekki seinna en á morgun. Það er að mínu mati ekkert sem virðist benda til þess að framherjar Liverpool hrökkvi allt í einu í gang og bomba inn auka 5-10 mörkum hver, svo hjálpar auðvitað ekki þetta bann sem Luis Suarez var dæmdur í um daginn. Það er því mikilvægt að skoða hvaða möguleikar eru í boði.

Í augnablikinu heyrast orðrómar um að Liverpool gæti verið tilbúið að hlusta á tilboð í Andy Carroll sem ég er persónulega ekki til í að missa frá Liverpool á þessum tímapunkti og sömuleiðis þá eru orðrómar um að Liverpool hafi mikinn áhuga á að fá Darren Bent, framherja Aston Villa, til liðsins og svo hefur Hollendingurinn Luuk De Jong verið orðaður við félagið að undanförnu.

Menn virðast altént ekki ýkja spenntir fyrir nöfnum eins og þessum og margir vilja láta sig dreyma um að fá framherja eins og Edison Cavani, Gonzalo Higuain, Leandro Damio eða eitthvað álíka. Frábærir leikmenn en eru líklega ekki falir í janúar nema þá fyrir skuggalegar fjárhæðir – bæði í kaupverði og launakostnaði svo ekki sé tekið inn í það að þeir gætu kannski ekki aðlagast lífinu á Englandi eða eitthvað í þeim dúr. Persónulega sé ég ekki fyrir mér einhverjar stórstjörnur koma til Liverpool í janúar, því miður, og það er stór spurning hvaða kostir séu í stöðunni fyrir Liverpool á þessum tímapunkti.

Eins og ég nefndi áðan þá er Darren Bent nefndur til sögunnar og virðast skoðanir um hann vera mjög skiptar og ólíkar. Einhverjir telja hann vera fullkomna lausn fyrir Liverpool en aðrir vilja að Liverpool myndi ekki einu sinni snerta hann með löngu priki og nefna þá helst svona “attitude” og hugarfars hliðina á leik hans eða einfaldlega þá staðreynd að hann er mjög “limited” leikmaður, hangir á aftasta varnarmanni og taki lítinn þátt í spili liðs síns.

Ég ætla að viðurkenna það að ég held að Bent gæti verið einmitt það sem Liverpool þarf á þessum tímapunkti. Það eru kannski einhverjir enn betri kostir í stöðunni en mér dettur ekkert í hug sem gæti verið betra og í boði í janúar. Að mínu mati er Bent alveg allt öðruvísi týpa en þeir sem eru í röðum Liverpool í dag. Hann vinnur ekki mikið til baka, hangir á síðasta manni, býr yfir miklum hraða, gott auga fyrir marki og staðsetningar hans og kraftur inni í teig er öflugt vopn í hans leik. Þegar Liverpool er með fjóra duglega og hreyfanlega framherja sem vilja greinilega leita til baka og taka þátt í uppbyggingu sókna sem skilar sér oft í þeirri stöðu að það vantar oft manninn í að klára þær sóknir. Leikstíll Bent gæti einmitt verið lykillinn að því að klára þessar sóknir því hann vill alltaf vera í og við teiginn, kannski ólíkt hinum framherjunum.

Það vantar mörk í leik Liverpool, framherjarnir eru ekki að skora þau svo Liverpool gæti þurft að leita á önnur mið. Treystið þið á að framherjar Liverpool muni hrökkva í gang eða þarf Liverpool að kaupa í janúar og ef svo er, hver haldiði að sé besta lausnin?

Stærra njósnanet eða markaðsbrellur?

Ég hef oft tjáð mig um vinnubrögð, rekstur og stjórnarhætti Liverpool í kjölfar eigendaskiptana sem áttu sér stað fyrir rúmu ári síðan. Rekstraraðferðir, mannráðningar og útbreiðsla vörumerkisins hafa meðal annars verið eitt af þeim málefnum sem hafa vakið mikið athygli mína, sömuleiðis það hve mikinn metnað félagið er farið að sýna á öllum sviðum félagsins, innan vallar sem og utan.

Síðustu mánuði hefur verið einn sérstakur þáttur sem hefur svolítið farið að vekja áhuga minn. Síðan í vor, í fyrsta sumar félagsskiptaglugga nýrra eigenda og stjórnenda Liverpool, þá finnst mér maður stöðugt vera var við það að félagið er á fullu í leikmannamálum. Sjö aðalliðsmenn hafa verið keyptir til félagins yfir tvo félagsskiptaglugga, fjölmargir hafa verið seldir, maður heyrir reglulega af útsendurum Liverpool sem eiga að vera hér og þar en það sem mér finnst áhugaverðast er þessi áberandi fjöldi leikmanna sem koma til félagsins á reynslu.

Það er ekki eins og það sé eitthvað óeðlilegt að leikmenn, ungir sem aldnir, komi á reynslu til stóru félagana svo þau geti fylgst náið með getu þeirra og hæfileikum áður en þeir yrðu þá hugsanlega keyptir eða fengnir til félagsins.

Yfirleitt þegar slíkt er á borðstólnum þá ratar þetta ekki í fjölmiðlana og félög reyna að halda þessu frekar leyndu enda ekkert varið í að auglýsa það hve efnilegan/góðan leikmann maður er að skoða því þá geta erkifjendurnir stolið honum fyrir framan nefið á manni.

Nokkrir hafa farið framhjá manni þegar þeir koma á reynslu hjá félaginu, ungir Englendingar rata yfirleitt ekki í fjölmiðlana þó þeir æfi með unglingaliði Liverpool – það gerist það oft á tímabili að það nennir enginn að fylgjast með því. Fjórir eða fimm asískir strákar lp,i til félagsins á stuttum tíma í þeirri von um að fá samning hjá félaginu, nokkrir bandarískir strákar mæta á svæðið og mikil umfjöllun var um dvöl hins efnilega Marc Bueno hjá félaginu í sumar. Þetta sér maður ekki á hverjum degi, þá sérstaklega að það er félagið sem opinberar heimsóknir eins og í tilfelli asísku strákana.

Ég fór svolítið að spá í því hvort þessar reynsluæfingar sem margir þessara leikmanna eru að fá sé einfaldlega hluti af stærra “njósnaneti” félagsins eða er þetta bara ein leið til að auglýsa og markaðssetja félagið. Gæti þetta verið svolítil blanda af báðu?

Hvað þessa asísku stráka varðar þá get ég vel skilið að það sé mikil markaðssetning í þessu. Í kjölfar heimsóknar Liverpool til Asíu í sumar þá greindu Ayre og Comolli frá því að Liverpool hafi fylgst með asískum strákum, talað við knattspyrnusambandið í Kína og greint frá því að þeir myndu vilja þeirra álit á efnilegum leikmönnum þar í landi og eitthvað í þeim dúr. Nokkru seinna koma leikmenn þaðan og æfa með unglingaliði félagsins og það koma nokkrar fréttir á opinbera heimasíðu félagins með nöfnum, myndum og öllum helstu upplýsingunum um þessa stráka. Í mínum augum má alveg líta á þetta sem leið til þess að stækka Liverpool-vörumerkið í Asíu. Heimsækja álfuna, sýna leikmönnum þaðan áhuga og tala opinberlega um það.

Hvað með Bandaríkin og Liverpool? Jú, eigendur Liverpool eru þaðan svo það er kannski ekki ósennilegt ef þeir vilji beina augum sínum í þá átt. Knattspyrnan fer stöðugt vaxandi þar í landi og verður, að því sem ég hef heyrt, vinsælli með hverju árinu sem líður. Margir frábærir leikmenn eru farnir að spila í deildinni, t.d. Thierry Henry og David Beckham. Nokkrir áhugaverðir leikmenn spila í liðum þar í landi og landslið þeirra er nokkuð seigt.

Það virðist sem svo að Liverpool sé farið að beina augum sínum svolítið þangað. Líklega bæði með markaðssetningu í huga og svo virðast þeir vilja gjarnan næla í leikmenn þar í landi. Nú þegar hefur félagið tryggt sér þjónustu hins efnilega Marc Pelosi sem spilar með unglingaliði félagins og fékk áður einhverja tvo aðra efnilega stráka úr bandarísku unglingalandsliðunum sem virðast þó ekki hafa heillað eins mikið og Pelosi.

Í desember hefur félagið svo fengið til sín tvo vel metna leikmenn úr bandarísku MLS deildinni á reynslu. Juan Agudelo. sem er efnilegur 19 ára gamall kólumbískur framherji sem spilar með Henry og félögum hjá NY Red Bulls, og Stefan Frei sem er 25 ára gamall svissneskur markvörður hjá FC Toronto. Þetta eru báðir vel metnir leikmenn þarna í Bandaríkjunum og geta þetta talist stór tíðindi fyrir íþróttina þar í landi og kemur vissulega vel út fyrir Liverpool að það sjáist að félagið sé með augun á leikmönnum þaðan.

Nú veit ég ekki hvort þetta séu góðir leikmenn sem Liverpool hefur í alvöru hyggju á að kaupa eða hvort þetta sé að mestu leytinu til ein leið til að auglýsa Liverpool í landinu. Yfirmenn og eigendur Liverpool hafa leikið ansi óvenjulega leiki með félagið með góðum árangri og því skal ekki útiloka það að þarna sé dæmi um markaðssetningar að ræða.

Hvað haldið þið lesendur góðir, er þetta hluti af markaðssetningu félagsins eða er félagið loksins komið með svona stórt njósnanet og er að finna efnilega og góða leikmenn út um allan heim? Gæti þetta jafnvel verið þannig að félagið slái bara tvær flugur í einu höggi?

Eru kynslóðaskiptin komin í gang?

Á meðan ég sat og horfði á Liverpool leggja Chelsea af velli á Stamford Bridge, alltaf jafn gaman að segja þetta, þá fór ég svolítið að bera fyrir mér stöðuna á Liverpool og Chelsea. Fór að velta fyrir mér hvar munurinn á liðunum liggur og hvernig framtíð félagana gæti verið ef maður skoðar stöðu þeirra eins og hún er í dag.

Það sem mér fannst vera mögulega stærsti munurinn á þessum liðum er hvernig þessi lið, og þá sérstaklega Liverpool, eru undirbúin fyrir næstu ár. Ég skoðaði yfir leikmannahópinn hjá Chelsea, þarna eru fullt af flottum nöfnum og mörg þeirra hafa verið í miklum metum í Úrvalsdeildinni í mörg ár. Lið þeirra er að mestu leyti byggt upp á sama kjarna og var undir stjórn Jose Mourinho fyrir nokkrum árum síðan. Drogba, Lampard, Terry, Ashley Cole, Malouda og Anelka svo einhverjir séu nefndir. Þetta hafa verið frábærir leikmenn fyrir lið þeirra í mörg ár en aldurinn er klárlega farinn að segja til sín enda þeir allir orðnir rúmlega þrítugir og Chelsea liðið í heild sinni er frekar gamalt. Meðalaldur leikmanna Chelsea sem spiluðu í leiknum gegn Liverpool er 29.7 ára, elsti leikmaðurinn 33ja og sá yngsti 22ja ára.

Chelsea á sinn skerf af efnilegum leikmönnum sem hafa verið í aðalliðshóp þeira og margir þeirra eru mjög góðir en eitthvað virðast þeir vera ragir til að gefa mörgum þeirra tækifæri á stóra sviðinu. Sturridge hefur verið hvað mest í liði þeirra ásamt Juan Mata en þeir eru 22ja og 23ja ára gamlir. Efnilegir strákar eins og Ryan Bertrand, Josh McEchran og Romelu Lukaku fá frekar fá tækifæri í liði Chelsea. Ég fór að spá svolítið í þessu þar sem að það fer að styttast í endan á ferlum leikmanna eins og t.d. Drogba, Anelka, Cole og Lampard en ég fæ einhverja tilfinningu fyrir því að þeir séu ekki farnir að undirbúa sig fyrir þann tíma þegar þeir verða ekki lengir til staðar. Spilatími þeirra er ekki farinn að minnka eins og maður hefði búist við með þar sem þeir fengu sér nú nýjan, ungan knattspyrnustjóra í sumar og maður hefði búist við langtíma hugsjónum frá honum en eitthvað finnst mér enn verið að fókusera á skjótan árangur hjá Chelsea og litlu breytt.

Við hjá Liverpool erum í svipaðri stöðu og Chelsea, tveir mikilvægustu leikmenn Liverpool síðustu árin eru farnir að nálgast endalok feril síns og þörf á að fara að undirbúa brotthvarf þeirra. Umræddir leikmenn, Jamie Carragher og Steven Gerrard, eru orðnir 33ja og 31 árs – ásamt því að annar lykilmaður síðustu ára, Dirk Kuyt er einnig orðinn 31 árs gamall og líka spurning hvað hann eigi mörg ár eftir en stærstu kröfurnar eru að Liverpool finni verðuga “eftirmenn” Steven Gerrard og Jamie Carragher.

Liðið sem mætti Chelsea í dag, mögulega elsta liðið sem Liverpool hefur stillt upp í vetur, hafði meðalaldurinn 26.35 ár, elsti leikmaðurinn var 32ja ára og sá yngsti 21 árs. Þegar ég skoða leikmannakaup Liverpool síðustu tvo félagsskiptaglugga þá fer það ekki á milli mála að Liverpool er farið að huga að því að yngja upp í leikmannahópi sínum og byggja upp framtíðar lið.

Kaup á leikmönnum eins og Sebastian Coates, Jordan Henderson og Andy Carroll, sem allir eru rétt rúmlega tvítugir, sýnir að þetta séu framtíðarleikmenn liðsins enda miklar vonir bundnar við þessa stráka miðað við peningana sem pungað var út fyrir þá. Svo er auðvitað búið að leggja mikinn pening og metnað í að betrum bæta unglingastarfið með því að fá inn marga bráðefnilega leikmenn, s.s. Jonjo Shelvey (sem kom reyndar fyrir næstum einu og hálfu ári síðan), Raheem Sterling, Villyan Bijev, Marc Pelosi, Suso, Nacho og fleiri ásamt nýjustu viðbótinni Seyi Ojo. Það fer ekki á milli mála að Liverpool er með stórt, langtíma plan í huga og eru farnir að reyna að móta framtíðarlið sitt snemma.

Í bland við alla þessa efnilegu leikmenn sem liðið hefur fengið til sín á síðustu árum og mánuðum þá eru margir efnilegir uppaldir leikmenn sem hafa fengið tækifæri með aðalliðinu og nýja langtíma samninga. Jay Spearing, Martin Kelly, Jack Robinson, John Flanagan, Conor Coady, Adam Morgan og Andre Wisdom eru allt uppaldir leikmenn sem hafa verið í leikmannahópi liðsins á síðustu mánuðum og/eða fengið nýja samninga hjá félaginu, margir þeirra hafa jafnvel tekið þátt í stórleikjum.

Ég held að miðvarðarparið Martin Skrtel og Daniel Agger, sem hafa staðið vaktina mjög vel í fjarveru Jamie Carragher eftir að hann meiddist, gæti haldist áfram á meðan vel gengur. Jamie Carragher hefur alltaf, sama hvaða annar miðvörður er í röðum Liverpool, haldið sæti sínu (oftar en ekki réttilega svo) en að sökum aldurs og jafnvel líkamlegrar “þreytu” þá gæti hlutverk hans í liðinu minnkað. Agger og Skrtel eru báðir 26 ára gamlir og eru að nálgast blóma feril síns svo á meðan þeir standa sig eins vel og þeir hafa verið að gera þá get ég vel séð þá halda sínum stöðum. Carragher hefur gefið í skyn að hann gæti lagt skóna á hilluna fljótlega, jafnvel bara næsta sumar, svo það er ekki ósennilegt að Kenny Dalglish sé farinn að íhuga að langtíma miðvarðapari – hvort það yrðu þeir Skrtel og Agger eða annar þeirra ásamt Coates eða bara hreinlega eitthvað allt annað kemur í ljós.

Steven Gerrard er aðeins 31 árs gamall og það er í sjálfu sér enginn aldur en í ljósi meiðsla hans á síðustu árum  þá er ekki skrítið ef maður fær þá flugu í höfuðið að líkaminn á honum gæti farið að vera frekar slappur og að hlutverk hans þyrfti að minnka. Persónulega held ég að þetta sé farið að gerast og að hann sé ekki eins mikilvægur fyrir Liverpool og hann hefur alltaf verið. Síðan Dalglish tók við í janúar þá hefur Steven Gerrard nær ekkert spilað með liðinu undir hans stjórn og miðað við hvernig miðjumenn Liverpool hafa verið að spila á þeim tíma þá er ég satt að segja hálf partinn farinn að gleyma fyrirliðanum. Adam og Lucas hafa á þessari leiktíð staðið sig mjög vel á miðjunni í vetur og Jordan Henderson, sem ég tel vera framtíðar “arftaka” Gerrard” er að mínum dómi að koma sterkur inn í liðið og á slatta inni. Sömuleiðis á Liverpool Jonjo Shelvey einnig inni sem er að slá í gegn á láni hjá Blackpool í fyrstu deildinni, hans leikur svipar jú einmitt líka til Gerrard og gæti hann mögulega líka verið hugsaður sem eftirmaður fyrirliðans. Ég er hálf partinn farinn að hugsa aðeins um Gerrard sem mjög góðan bónus í hópinn og ef Liverpool er kominn með það sterkan og traustan hóp að leikmenn eins og Jamie Carragher og Steven Gerrard séu ekki eins mikilvægir og þeir hafa verið þá er það gott skref fram á við að mínu mati og sýnir hve langt liðið hefur komið.

Ég held að næstu kynslóðaskipti Liverpool séu þegar farin í gang. Flest allir lykilmenn liðsins eru á 24-27 ára aldrinum, að einhverjum 3-4 undanskildum, og sýnir það að þessi kjarni geti vel haldið sér í 4-5 ár í viðbót og hver veit nema að þeim tíma liðnum komi kynslóðin sem er í vinnslu í unglingastarfinu fram á sjónarsviðið.

Hvar liggur hundurinn grafinn?

Það er nú orðið svolítið langt síðan ég gaf mér tíma til að koma með nýtt innslag á þessa síðu, það hafa klárast fjórir keppnisleikir og einn æfingaleikur. Því miður hefur frekar létt prógram í þessum leikjum ekki farið eins og maður vonaði eða bara hreinlega bjóst við að þetta myndi fara. Jafntefli í heimaleikjum gegn Norwich og Swansea og útisigrar á WBA og Stoke.

Þetta lítur eitthvað hálf kjánalega út. Tveir sigrar á erfiðum útivöllum en tvö jafntefli gegn nýliðunum á heimavelli, þetta er nú eitthvað skondið. Vandamál Liverpool síðustu ár hafa einmitt verið úrslit á útivöllum, það virðist ekki vera vandamálið núna – og í raun finnst mér eins og útivellirnir fyrir liðin í deildinni séu alls ekki eins ógnvekjandi og áður, lið koma á þessa erfiðustu útivelli í deildinni og vinna stig og jafnvel stórsigra.

Liverpool hefur gert 5 jafntefli á heimavelli í vetur og unnið einn leik. Mjög slæmt, sérstaklega þar sem að Manchester United er í raun eina liðið sem að Liverpool hefði átt að eiga í basli með en restin af liðunum sem hafa sótt Liverpool heim eru tveir nýliðar í deildinni, Sunderland og Bolton, sem var einmitt eina liðið sem Liverpool hefur tekist að leggja á heimavelli.

Sé þetta borið saman við útileikina þá hefur Liverpool spilað átta útileiki á leiktíðinni. Tvö töp, gegn Stoke og Tottenham, en restin eru sigurleikir gegn Stoke, Brighton, WBA, Everton, Arsenal og Exeter. Deildarbikarinn er sömuleiðis talinn með í þessu og liðið hefur ekki enn fengið heimaleik í þeirri keppni og mun mæta Chelsea úti í næstu umferð – maður er bara ekki frá því að maður fyllist eitthvað meira öryggis við að mæta á Brúnna frekar en að fá þá heim.

Hvað er samt málið með muninn á úrslitum heima og að heiman? Þetta er mjög óvenjulegt og að hluta til bara mjög rangt að sjá þetta svona. Að mínu mati eiga lið að vinna flest alla sína útileiki og sanka að sér stigum þar en útivellirnir ættu bara að vera bónus stigin sem skilja að þá bestu frá restinni. Í dag hefur Liverpool fengið níu stig úr útileikjum sínu en aðeins átta stig á heimavelli og það er bara langt frá því að vera nægilega gott.

Stuðningsmenn hafa auðvitað allir sínar kenningar á því hvar vandamálið liggur, hvað sé að klúðrast og hvað þarf að gera til að það lagist. Ég er ekki frábrugðinn þeim hóp, ég sit heima og sit sveittur við að finna upp aðferðir til að hjálpa Dalglish að gera Liverpool liðið betra. Eftir miklar vangaveltur og djúpar pælingar í nokkrar vikur hef ég alltaf komist að sömu niðurstöðunni. Niðurstöðu sem mun skila Liverpool árangri, stigum og vonandi Meistaradeildarsæti í lok leiktíðar. Þetta er ekki flókin niðurstaða en eitthvað sem að Liverpool virðist ekki hafa áttað sig á að gera – það er jú, að skora mörk!

Lengi vel hefur varnarleikur Liverpool legið vel við höggi og verið svona eitt helsta vandamálið í liðinu, það er ekki málið lengur. Liverpool hefur fengið á sig næst fæst deildarmörk (10) ásamt toppliði Manchester City og aðeins Newcastle hefur fengið á sig færri mörk (8), vissulega jákvætt að mörgu leyti að liðið sé ekki að fá á sig mörk. 0,9 mörk að meðaltali í leik.  Liðið hefur sömuleiðis aðeins bara tapað tveimur leikjum (á tveimur útivöllum sem Liverpool hefur sjaldan átt auðvelt með að sækja stig á). Tottenham sem er með jafn mörg stig og Liverpool hefur tapað tveimur (eiga þó tvo leiki inni), Arsenal sem hafa líka jafnmörg stig hafa tapað fjórum og Chelsea hafa tapað þremur. Það er alls ekki eins og Liverpool sé eitthvað langt frá samkeppnisaðilum sínum um Meistaradeildarsæti þó að umræðan virðist gjarnan vera þannig að sá draumur er bara algjörlega búinn.

Í öllum leikjum Liverpool, að Tottenham leiknum undanskyldum (þar sem Liverpool var nota bene manni eða tveimur færri mest allan leikinn), hefur Liverpool stjórnað leikjunum og verið mun betri aðilinn í þeim öllum. Hvað spilamennsku Liverpool varðar þá er ekki mikið sem ég get sett út á hana, liðið spilar fínan fótbolta og skapar helling af færum en einhverja hluta vegna þá vinnur liðið ekki þessa leiki þrátt fyrir alla þessa yfirburði, öll þessi færi og öll þessi skot. Alveg rétt, það eru mörkin sem vantar!

Liverpool hefur skorað 14 deildarmörk í 11 leikjum, 1,27 mark að meðaltali í leik. Það er nú ekki svo gott sé það borið við þessi tíu mörk sem Liverpool hefur fengið á sig, fjögur mörk í plús. 1,27 mark að meðaltali skorað í leik og 0,9 mark að meðaltali fengið á sig, kannski ekki furða að Liverpool sé búið að gera fjögur jafntefli í þessum ellefu leikjum. Tottenham hafa 18 mörk í 9 leikjum, að meðaltali 2 mörk í leik. Arsenal 23 mörk í ellefu leikjum, 2,09 mörk að meðaltali. Chelsea 23 mörk í ellefu leikjum, að meðaltali 2,18 mörk í leik og Newcastle með 17 mörk í ellefu leikjum skora að meðaltali 1,54 mark í leik. Öll þessi lið eru almennt að skora meira en Liverpool, sem er mjög svekkjandi í ljósi þess að Liverpool er oftar en ekki að eiga fleiri en 15 skot á markið í hverjum leik og átt, ef ég man rétt, ellefu skot í tréverkið sem er flest allra liða í deildinni.

Það koma fyrir leikir þar sem liðum gengur brösulega að skora en gera allt annað rétt. Eitthvað sem ég hef alltaf kallað “einn af þessum dögum”, þetta er hættur að vera frasi sem ég nota einu sinni og einu sinni þegar á við því þetta virðast bara vera allir dagar hjá Liverpool. Gera allt vel og rétt nema það að koma þessari helvítis tuðru í netið, eitthvað sem að liðið bara lék sér að undir lok síðustu leiktíðar og skoruðu mörk eins og ekkert var sjálfsagðra. Ó hve mikið hefur breyst!

Ég get ekki með góðri samvisku beint fingri að Kenny Dalglish fyrir lélegt leikkerfi, léleg sumarkaup, lélegt liðsval eða þá að skella sökinni á Andy Carroll, Jordan Henderson, Charlie Adam eða Stewart Downing og kenna þeim um að Liverpool sé ekki að skora. Það bara gengur ekki þannig fyrir sig en vissulega mega sumir leikmenn fara að spila betur. Margir leikmenn Liverpool hafa verið einstaklega óheppnir fyrir framan markið í haust, að mínu mati þá allra helst Downing, Carroll og Suarez. Þó þeim, og hinum leikmönnum liðsins, gangi brösulega að skora þá þýðir það ekki að þeir séu lélegir og eigi að fá allar skammirnar eins og hefur því miður verið áberandi. Þetta er liðsíþrótt, menn standa sem lið og menn falla sem lið, liðið í heild á að sæta gagnrýni en ekki ákveðnir leikmenn og satt að segja get ég ekki gagnrýnt liðið mikið nema þá bara að það þarf að finna markaskóna.

Liverpool er enn í baráttunni um Meistaradeildarsæti, það eru 11 leikir búnir af tímabilinu og 27 leikir eftir. Nóg af stigum og leikjum í pottinum til að klífa upp töfluna en til að það gerist þá þarf Liverpool að klára færin sín og gera út um þessa leiki sem missast niður í jafntefli eða jafnvel töp. Að mínu mati er Liverpool ekki með slakari hóp en t.d. Tottenham og Arsenal svo ég ætla mér  bara alls ekki að útiloka Liverpool úr þessari baráttu. Fyrst það var smá von um Meistaradeildarsæti í lok síðustu leiktíðar eftir allt fíaskóið sem hafði þá gengið yfir félagið þá ætti nú að vera von í dag.

Eitt að lokum. Ég hef séð á ummælakerfum hér heima og úti, og á Twitter að menn séu að bera saman stöðu Liverpool í dag og stöðuna sem Liverpool var í á sama tíma og í fyrra. Það er í sjálfu sér gott en margir virðast einblína á að horfa á stigin sem liðið var búið að safna að sér en horfa algjörlega framhjá stigum sem hin liðin voru komin með, mörkin sem Liverpool hafði skorað og fengið á sig, spilamennskan hjá liðinu og andrúmsloftið í félaginu. Maður hefur séð fólk ganga það langt og benda á að árangur Kenny Dalglish með Liverpool sé ekki jafn góður og menn vilja halda, hann sé bara í raun ekkert betri en hjá Roy Hodgson… really?

Er sumt fólk bara almennt með gullfiska minni eða fylgdist það bara ekkert með Liverpool á þessum tíma í fyrra, svona samanburður og niðurstöður fá mig til að brosa út í annað. Stiga fjöldi Liverpool gæti kannski verið svipað mikill núna og í fyrra en hvað gerðist svo eftir þann tíma? Ef ég man rétt þá var Liverpool með 25 stig þegar Roy Hodgson var rekinn í janúar. Árangur Liverpool undir stjórn Roy Hodgson og Kenny Dalglish mjög svipaður þrátt fyrir að sá síðarnefndi hafi eytt meiri pening, æ plís – það er ekkert líkt með þessu!